Onze zoektocht naar voeding begon niet met de vraag: wat is het beste dieet?
Die vraag is te groot en te abstract. We vroegen ons iets eenvoudigers af:
Wat eten mensen die gezond oud worden?
En vooral: komen we in verschillende onderzoeken steeds dezelfde patronen tegen?
We begonnen bij de Blue Zones – gebieden waar relatief veel mensen uitzonderlijk oud worden. Voeding bleek daar nooit een losstaand onderdeel. Het hoorde bij bewegen, sociale contacten, rust en een eenvoudige manier van leven.
Gezondheid ontstaat uit een patroon, niet uit één magisch voedingsmiddel. Toch wilden we precies dat voedingspatroon beter begrijpen.
Daarna kwamen we bij Loma Linda in Californië. Daar wordt al tientallen jaren onderzoek gedaan onder Zevende-dags Adventisten. Binnen die gemeenschap bestaan verschillende eetpatronen: van niet-vegetarisch tot pescovegetarisch, lacto-ovo-vegetarisch en veganistisch.
In analyses van de Adventist Health Study-2 zagen we dat vegetarische en vooral pescovegetarische patronen samenhingen met een lagere totale sterfte. Observationeel onderzoek, dus geen bewijs van oorzaak en gevolg. Maar de richting was duidelijk.
Uiteindelijk landden we bij het traditionele Kretenzische voedingspatroon. Veel plantaardig voedsel, peulvruchten, volkoren granen, groenten, fruit, noten, zaden en olijfolie. Vis en eieren als lichte dierlijke aanvulling. Weinig of geen zoogdiervlees.
Geen wonderdieet. Gewoon een eenvoudig, herhaalbaar patroon dat mensen al generaties lang gezond oud liet worden.
Als we de grote lijnen van Blue Zones, Loma Linda, mediterrane studies en de richtlijnen van de WHO naast elkaar leggen, komt er een verrassend rustig beeld uit:
Geen spectaculaire regels. Juist daarom vinden we ze interessant.
Op een bepaald moment wilden we stoppen met lezen en beginnen met ontwerpen.
Een voedingspatroon kan wetenschappelijk interessant zijn, maar als het iedere dag ingewikkeld wordt, houden we het niet vol. We wilden iets dat:
Daaruit ontstond ons voedingsmodel.
Geen dieet. Geen lijst met verboden producten. Wel een handvol concrete, dagelijkse hoeveelheden die ons helpen om steeds opnieuw ongeveer dezelfde goede richting te kiezen.
De wetenschap geeft de richting. Het dagelijks leven op Claud du Moine bepaalt de route.