Claud du Moine is in de eerste plaats een plek om te wonen. En zoals op veel plekken waar mensen
wonen, wordt het ritme hier niet alleen door mensen bepaald.
Wij zijn Bart en Greetje, samen met onze zonen Louis en Léon. En met een hond, twee katten,
twee ezels en zes kippen.
Ieder heeft zijn eigen karakter, zijn eigen gewoontes en zijn eigen plaats in het dagelijks leven
op het erf.
Bart & Greetje
We zijn hier terechtgekomen omdat we op zoek waren naar een andere manier van leven. Niet
omdat we precies wisten hoe die eruit moest zien, maar omdat we wilden ervaren wat er gebeurt
wanneer je dichter bij de plek waar je woont, werkt en leeft komt te staan.
Veel van wat we vandaag doen, is onderweg ontstaan. We proberen, kijken wat er gebeurt en passen
aan. Soms weten we vooraf waar we naartoe willen. Soms komen we ergens heel anders uit.
Dat maakt het leven hier nooit helemaal voorspelbaar. En dat is eigenlijk wel goed.
Louis & Léon
Onze zonen nebben hier hun jarenlang vakanties doorgebracht, en hebben elk hun eigen verhouding
tot de plek. Ze maken deel uit van het leven op het erf, maar Claud du Moine is niet hun project.
Ze mogen hun eigen weg zoeken, met alles wat deze plek hen meegeeft.
De dieren zijn geen decoratie en ook geen onderdeel van een vooropgezet systeem.
Ze zijn er gewoon - en daardoor veranderen ze mee het ritme van de plek.
Zes stuks · voor de eieren
Alleskunners. Ze krijgen restjes uit de groentetuin, leveren eieren, bemesten de bodem en brengen leven in de schaduw. Grasmaaiers, insecteneters en onverwachte huisdieren met een eigen persoonlijkheid. Ze leren ons elke dag dat een gesloten kringloop begint bij oogsten wat er is, niet bij vragen wat er zou moeten zijn.
De hond · Louis' metgezel
Altijd mee op wandel, altijd alert. Waar anderen de kippen nauwelijks kunnen houden door de vos, blijft het hier opvallend rustig. Gamin waakt mee over het erf en hoort helemaal bij het dagelijkse leven. Op winternachten ligt hij bij het vuur; 's zomers volgt hij de schaduw van de ezels tot aan de boomgaard.
Twee ezels
Ze onderhouden de weiden, eten het gras en leveren mest die de tuinen voedt. Zonder poespas sluiten zij de kringloop van de permacultuur, dag na dag. Ze vragen weinig en geven veel: hun eetlust houdt het gras kort, hun mest houdt de bodem rijk, hun koppigheid houdt ons nederig.
Twee katten · van Léon
Jagers op muizen en stillen in de schuur. Ze horen bij het erf zonder er veel ophef over te maken - twee karakters die het huis bewaken op hun eigen, zachte manier. Ze komen en gaan op hun eigen voorwaarden - het huis is van hen, de muizen zijn hun werk, de rest is geduld.
Wie hier rondloopt, merkt snel dat de grens tussen huishouden en landschap dun is. De dieren
komen binnen, de mensen gaan naar buiten, en het werk van de een is vaak de rust van de ander.
We proberen steeds meer zelf te doen: voedsel telen, bewaren en verwerken, dingen maken en herstellen,
en zoveel mogelijk gebruik te maken van wat deze plek ons geeft. Maar niet alles is zelfvoorzienend -
en dat hoeft ook niet. Het gaat ons niet om onafhankelijkheid als doel, maar om bewuster omgaan met
wat we hebben en stap voor stap minder nodig te hebben van buitenaf.
Het erf is geen project dat we ooit afmaken. Het is een huishouden dat we bijhouden, seizoen na
seizoen. Soms vraagt dat om actie, soms om geduld. En meestal om goed te kijken.
Dat is misschien wel de eenvoudigste manier om te beschrijven hoe we hier proberen te leven.
Une ferme. Un atelier. Une bibliothèque.